‘…ve birlikte ciktigimiz bir yolculukta, tikis tikis belediye otobusunun tutunma demirlerine sarilan obur eller arasinda yanyana duran ellerimizin birbirine ne kadar az benzedigini kederle gordugumde, seni kendi govdemi tanir gibi, beni terkeden ruhumu arar gibi, bir baska kisi oldugumu, aci ve sevincle anlar gibi severdim, severdim seni; nereye gittigini bilmedigimiz bir trene bakarken yuzunde beliren esrarli ifadeyi ve bu kederli bakisin tipatip aynisini, bir aksam ustu surulerle kargalarin cigliklar atarak cilgin gibi ucustugu bir saatte, elektrikler birden kesildiginde evimizin karanligi ile disarisinin aydinligi yavas yavas yer degistirirken gene esrarli ve huzunlu yuzunde ben gordugumde kapildigim o caresizlik, aci ve kiskanclikla severdim seni.’

Orhan Pamuk - Kara Kitap